Nie potrafię przejść obojętnie (czy to realnie, czy to wirtualnie) obok czegoś, co potrafi zwrócić moją uwagę i sprawi, że się zatrzymam i zastanowię. I dlatego dzisiaj będzie tekst o serotoninie. O hormonie szczęścia. O substancji, która reguluje bardzo wieloma istotnymi funkcjami w naszym …
Kiedy jesteś w dobrym nastroju, zapewne możesz i chcesz przebywać wśród wielu osób. Rozmowy, dyskusje, śmiech. Poza tym marudząca ciotka albo irytujący przyjaciel sprawiają, że ich narzekania zbywasz wzruszeniem ramion i lekkim uśmiechem. Problem pojawia się, gdy Twój humor oscyluje w okolicach Rowu Mariańskiego. …
Już jakiś czas temu zainteresowała mnie tematyka wyrażania siebie poprzez sztukę. Zwłaszcza w trakcie choroby psychicznej. Jakiś czas temu skupiłam swoją uwagę na depresji i tego, jak można ją oswoić poprzez robienie surrealistycznych fotografii. I tak buszując po Sieci trafiłam na niezwykłego artystę, jakim …
Płaczesz z bólu. Łzy zmywają makijaż. Włosy potargane w rozpaczy. Toczysz się. Z nizin w doły, z dołów w depresje, z depresji w Rów Mariański. W dół. W dół. W dół. Wciąż coś pcha i nie pozwala się zatrzymać. W takich chwilach przychodzą myśli …
Na co dzień raczej nie zdarza nam się myśleć o chorobach, wypadkach i innych nieszczęściach, które spotykają ludzi. A nawet jeśli kogoś dotknie jakieś cierpienie „to przecież nie MY, to ONI” chorują. A już na 100% nie chorują ludzie powszechnie znani i lubiani. Na …
Przyszła w sobotę/niedzielę/poniedziałek/wtorek/środę (niepotrzebne skreślić). Nieproszona. Nieoczekiwana. Po paru dobrych dniach. Wróciła, z pełnym impetem wbijając się kopniakami w mój umysł i myśli. Na jak długo tym razem? Może dzień, może tydzień, a może zostanie już na zawsze. Najtrudniejsze jest to, że nigdy nie …
Napisałam ten tekst z myślą o najbliższej mi osobie. Jednak sądzę, że wbrew pozorom, problem, który opisuję poniżej może dotyczyć bardzo wielu osób. Dzisiaj nie skupię się na zaburzeniu czy samoocenie. Dzisiaj, dla mnie, najważniejsza będzie osoba, która na co dzień obcuje z chorym …
Mam oczy, które zapomniały jak patrzeć i dostrzegać kolory. Mam usta, które zapomniały jak mówić „Kocham” i się uśmiechać. Mam uszy, które słuchają nic nie słysząc. Mam dłonie, które zapomniały jak dotykać. Mam skórę, która zapomniała, jak to jest odczuwać czyjś dotyk. Mam płuca, …
Gdy (można zacząć zdanie od „gdy”?) powoli, bardzo powoli, brodząc w śniegu i błocie, zaczynasz czuć, że COŚ się powoli zmienia, i to na lepsze (o dziwo!), to gdy masz słabszy dzień, wiele rzeczy wali się na nowo. Zaczyna się od złej nocy, gorszych …